Autorką metody jest lek. med. Urszula Hoppe, która ogłosiła ją w Boguchwale w 1991 roku.
Jej wieloletnia współpracownica, mgr Janina Pelczar, rozwijała i modyfikowała rozwiązania metodyczne oraz przyrządy, wdrażając ćwiczenia kolejno do gimnastyki korekcyjnej, wychowania fizycznego i rehabilitacji ruchowej.
Dzięki tej współpracy powstała rozwinięta forma metody, nosząca oficjalną nazwę Metoda Hoppe i Pelczar 3D.
SOS 3D – świadoma praca z ciałem w trzech wymiarach
Postawa naszego ciała nie jest jedynie kwestią prostych pleców czy silnych mięśni. To złożony układ wzajemnych zależności pomiędzy kręgosłupem, stawami, mięśniami i sposobem, w jaki poruszamy się na co dzień.
Metoda Hoppe SOS 3D to polska koncepcja ćwiczeń osiowo-symetrycznych, której istotą jest praca nad przestrzennym równoważeniem ciała w trzech płaszczyznach jednocześnie.
Jej podstawą jest świadome ustawianie poszczególnych części ciała względem siebie, kontrolowanie osi ruchu oraz dążenie do uzyskania możliwie harmonijnego i symetrycznego ustawienia całego układu ruchu.
Nie chodzi wyłącznie o wzmacnianie mięśni. Ważne jest nauczenie się, jak prawidłowo ustawiać ciało, jak odczuwać jego położenie i jak świadomie kontrolować wykonywany ruch.
Ruch, który widzisz, czujesz i kontrolujesz
Jednym z najważniejszych elementów metody są specjalnie opracowane drewniane przyrządy wyposażone w piony i poziomicę.
Stanowią one system informacji zwrotnej (biofeedback), dzięki któremu osoba ćwicząca otrzymuje konkretne, widoczne punkty odniesienia. Może obserwować ustawienie swojego ciała i uczyć się precyzyjnego korygowania poszczególnych jego segmentów.
Podczas zajęć uczestnicy poznają i doskonalą:
-
Elongację – świadome wydłużanie osiowe ciała i kręgosłupa.
-
Derotację – pracę nad korekcją nieprawidłowych ustawień rotacyjnych.
-
Mikrоruchy – niewielkie, precyzyjne ruchy pozwalające doskonalić kontrolę nad ustawieniem ciała.
-
Ruch osiowo-symetryczny – pracę nad prawidłowym ustawieniem ciała w trzech płaszczyznach jednocześnie.
-
Czucie głębokie (propriocepcję) – rozwijanie świadomości położenia poszczególnych części ciała i ich wzajemnych zależności.
Relaksacja – pierwszy krok do świadomej pracy z ciałem
Nasze zajęcia rozpoczynają się od relaksacji.
To ważny etap przygotowujący uczestnika do świadomego odbioru własnego ciała. Pozwala skupić uwagę na odczuciach płynących z organizmu, rozluźnić niepotrzebne napięcia i przygotować się do precyzyjnej pracy ruchowej.
W dalszej części zajęć uczestnicy przechodzą do mikroruchów, świadomego ustawiania poszczególnych segmentów ciała i ćwiczeń osiowo-symetrycznych.
Pracujemy w spokojnym tempie, z koncentracją na jakości wykonywanego ruchu. Ćwiczenia są dostosowywane do możliwości uczestników aby nie przekraczać granicy bólu.
To podejście, które uczy patrzeć na ciało jako na jedną, wzajemnie powiązaną całość.
Podczas zajęć uczestnik ma możliwość:
-
lepszego poznania własnej postawy;
-
rozwijania świadomości ciała i kontroli ruchu;
-
doskonalenia umiejętności świadomego ustawiania poszczególnych części ciała;
-
pracy nad symetrią i osiowością układu ruchu;
-
rozwijania czucia głębokiego;
-
poznawania sposobów bardziej świadomego poruszania się w codziennym życiu.
Przykłady zastosowania metody Hoppe SOS 3Dw rehabilitacji ruchowej
Chłopcy uczęszczający do pierwszej klasy liceum, u których rozpoznano martwicę w obrębie kości piszczelowej, uczestniczyli w zajęciach wychowania fizycznego. Jedną lekcję tygodniowo przeznaczano na ćwiczenia metodą Hoppe, z wykorzystaniem przyrządów Hoppe i Pelczar 3D.
Szczególną uwagę zwracano na precyzyjne ustawienie kończyn dolnych w ich osiach oraz prawidłowe wykonywanie ćwiczeń osiowo-symetrycznych. W trakcie stosowania ćwiczeń dolegliwości bólowe ustępowały, a u uczestniczących chłopców nie było konieczności unieruchomienia kończyn gipsem.
Mężczyzna lat 20 .Po jego nodze przejechał ciągnik, Nie doszło do złamania, ale zostawiono go z nogą którą ”ciągnął” za sobą. Utrudniało mu to poruszanie się. Po zastosowaniu klasycznej rehabilitacji, nie było poprawy. Na lekcjach wf z metodą Hoppe, w krótkim czasie, noga uzyskała pełną sprawność.
Kobieta lat 20 uległa wypadkowi podczas jazdy na rowerze. Na zajęcia zgłosiła się 2 lata po wypadku. Podobnie ciągnęła nogę z uczuciem ogromnego ciężaru. Stosunkowo w krótkim czasie „odzyskała” nogę, sprawnie porusza nogą. Ponownie zaczęła chodzić w butach na szpilkach.